آدمها فراموش نمیکنند...

آدم ها فراموش نمی کنند، فقط یاد می گیرند گفتن دلتنگی دلتنگی را رفع نمی کند، دلتنگی را کم نمی کند، دوبرابرش می کند...

فقط یاد می گیرند زل زدن به عکس یک آدم رفته دردی را دوا نمی کند، درد می شود روی درد...

فقط یاد می گیرند درآوردن خاطرات از آن ته ته های ذهنشان هیچ نتیجه ای ندارد جز بغض و یک هفته دل درد از سر زیاده روی در غصه خوردن...

آدم ها فراموش نمی کنند، فقط یاد می گیرند سلیقه شان را عوض کنند، پیراهن چهارخانه یشان را با پیراهن ساده عوض کنند و به جای قرمز محبوب، سورمه ای منفور بپوشند...

فقط یاد می گیرند، زدن همان عطر همیشگی، خوردن بستنی توی همان کافه ی همیشگی، نشستن کنار زاینده رود بی آب و خندیدن به تابلوی شنا ممنوع را باید ترک کنند...

باید عادت هایشان را ترک کنند و خودشان را عادت دهند به بوهای جدید، کیک های جدید،کافه ها و عادت های جدید...

آدم ها فراموش نمی کنند، فقط یاد می گیرند که یک وقتهایی خواستن از صمیم قلبشان نتیجه اش نمی شود داشتن، نتیجه اش می شود نرسیدن و نرسیدن و نرسیدن...........

آدم ها فراموش نمی کنند، فقط از یک جایی به بعد از دوباره به یاد آوردن نداشته هایشان خسته می شوند...

آدم ها فراموش نمی کنند...